AŞK-I İLÂHİ-2

O ceylanı çobansız, o esiri ucuz sanırlar. Nihayet, gözcüsü benim az bak diye bir bakış oku gelir ciğerine saplanır.

Kategori	: Mustafa ULUDAĞ
Yorum Sayısı	: 5
Okunma	: 246
Tarih	: 20 Ocak 2010 23:04

AŞK-I İLÂHİ-2

Geçen yazımızda aşkların sınıflandırılmasında bırakmıştık. Lafı fazla uzatmadan sınıflandırmaya geçersek (benim şimdiye kadar bu konu üzerine en kapsamlı sınıflandırma diye düşündüğüm Muhittin Arabi’nin sınıflandırmasını esas alacağım) aşkı 3 bölüme ayırabiliriz.

1-Tabii (Beşeri) Aşk: Ya bir bakış ya bir duyuşla, karşı cinsler arasında ortaya çıkan ve zamane insanımızın tek haberdar olduğu, aşk dendiğinde kastettiği mana olan bu aşk, temelde hayvani ruhta bir birleşme isteğidir. (Hayvani ruhtan kasıt, bu tür aşka kendisini kaptıran kişiyi kınama anlamında değil, insanın melekî tarafının zıddını tanımlamak içindir.) Şehvetin kabarmasına vesile olan bu tür aşkta, rengin renge karışması gibi aşk şehveti de mizaçlara sirayet eder.

Bu konuda Mevlana şöyle der: “Âşıklar, bakılmaması lazım gelen yerlere bakarlar da o yüzden dertlenirler. O dert sebebiyle de ağlayıp inlerler. O ceylanı çobansız, o esiri ucuz sanırlar. Nihayet, gözcüsü benim az bak diye bir bakış oku gelir ciğerine saplanır.”

İşte, ya bakış ya da duyuşla ortaya çıkan bu aşk, insanın muhayyilesini (zihinde bulunan hayat kurma merkezi) etkileyerek canlandırır ve düşündürür. Muhayyileyi öyle bir harekete geçirir ki, artık sevgilinin hiçbir kötü tarafı, eksikliği, zaafı, kem sözü kalmaz. Çünkü sevgilinin kötü taraflarını görmeye göz kör, kem sözüne kulak sağır olmuştur. Artık gören de duyan da bu muhayyile merkezi haline gelmiş, bir anlamda insanın iradesi tuş olmuştur.

Ortada sadece sevgilinin sureti bir resim gibi sevenin hayalindedir. Onu hiçbir şekilde bırakmaz. Hayalin resim kuvveti sevgiliyi daha da güzelleştirir ve canlandırır. Mecnuna “ne bulursun bu kara kuru kızda dediklerinde, “siz ona benim gözümle bakamazsınız.” dediği göz işte bu muhayyilenin gözüdür.

Bunun sonucu sevenin rengi sararır, gözleri içeri gömülür, kuvvetten düşer, yemekten kesilir Öyle ki aşığın muhayyilesindeki sevgilinin hayali onu bir an dahi rahat bırakmaz. Mecnunun neye baksa Leyla diye feryat etmesi gibi, muhayyiledeki sevgilinin resmi bir an uzaklaşsa aşkı alevlenir. Sevgiliye yaklaştıkça da sakinleşir. Muhayyiledeki hayal, âşık’ın hissini öyle etkiler ki bu etkinin çoğalması insanın aklının kaybetmesine kadar gidebilir.

Bu hal âşıkta sevgiliyle birleşinceye kadar devam eder. Sevgiliyle birleşinceye kadar devam eder diyorum, çünkü daha fazla devam edemez. Çünkü maşuk ebedi değil ki aşkı ebedi olsun. Maşuk ebedi olmadığı gibi güzelliği de ebedi ve kendinden değil. Yine mesneviden bir alıntı yapalım;

“Aşk, kimseye niyazı ve ihtiyacı olmayan Allahın vasıflarındandır. O’ndan başkasına aşık olmak geçici bir hevestir. Çünkü, mecazi aşk, altınlarla bezenmiş bir güzelliktir. Görünüşü nurdur fakat içi dumandır. Nur gitti de duman meydana çıktı mı mecazi aşk derhal soğur, donar. O güzellik aslına gider. Beden rüsva bir halde kalır. Ayın nuru da aya döndü mü, duvar simsiyah kesilir.”

2- Nesebi (Ruhani) Aşk: bu da bir sonraki yazımızda inş.

Mustafa ULUDAĞ

54321

Bu habere toplam 3 yorum yazylmy?tyr.

Yorumların tamamını okumak için tıklayın.

© 2009 Tüm Hakları Saklıdır. Yazılardan yazarları sorumludur. Site yönetimi sorumlu tutulamaz.Yazı ve Şiirlere Telif hakkı Ödenmez. Gönüllü, ücretsiz yayınlanmaktadır.
RSS Kaynağı | Yazar Girişi

Altyapı: MyDesign Haber Sistemi