Doğancılar köyünden Abaza lakaplı birisi yine aynı köyden Rıza amcayla çok samimi bir dostmuş. Birbirlerinden hiç mi hiç ayrılmazlarmış. Sadece yedikleri ayrı yere gidermiş. Aslında yedikleri de aynı yere gidecek ama Abaza buna müsaade etmezmiş.

Nasıl mı?

Abaza ailesiyle yemek yerken, tesadüf olsa gerek Rıza hep sofraya denk gidermiş. Onlar yemek yerken Rıza seyirci kalıp onlara bakarmış.

Rıza hep böyle sofraya denk gidince Abaza der ki Irza geldecin emme gaşuk yok. Kaşık hak eten de yok denecek kadar bir dönemdi. Kaşıklar ağaçtan olduğu için evde kaç kişi varsa o kadar da kaşık vardı. Ama abazanın ki de kaşık bahanesiydi. Çorbadan başka bir şey yoktu ki zaten.

Yine Rızanın sofraya denk geldiği günlerden bir gün, Abaza geldecin emme gaşuk yok der. Sofrayı seyretmekten usanan Rıza cebinden çıkardığı kaşıkla bir anda sofraya oturuverir. Ondan sonra Abaza’yı bir düşünce alır. Hadi o gün ki çorba gitmiştir de sonraki sofralar ne olacak. Rıza işin rejonunu kapmış hemen hemen aileden sayılacak kadar eve gelir gider olmuş.

Yine bir gün Rıza sofraya denk gelmiş. Abaza şöyle bir bakmış bunun kaşığı cebindedir diye, Irza sofrıya gel decin emme bu çorba tam Abaza’ya göre demiş.

Ondan sonra ne olmuş.

Ondan sonra buna yüz derler. Rıza bırak sofrayı bayramlarda bile aranır olmuş. Bir daha abazanın kapısını çalmamış.

Dörtdivan Haber